Μήπως ξεχάσαμε να ζήσουμε ;

 

Γράφει η Μιλένα Κότσοβα

 

O John Green στο βιβλίο του, ‘’Paper Towns’’ αναφέρει το εξής: “Όλοι έχουν τρελαθεί εξαιτίας κάποιας εμμονής να έχουν διάφορα πράγματα. Όλα αυτά τα πράγματα που οι άνθρωποι θέλουν να έχουν είναι λεπτά σαν το χαρτί, σκίζονται σαν το χαρτί. Και οι άνθρωποι είναι έτσι, είναι διάφανοι και τσαλακώνονται σαν το χαρτί.”

Μετατρέψαμε τις μέρες μας σε ασταμάτητο κυνηγητό να αποκτήσουμε περιουσία, όπως αυτοκίνητα και ακίνητα, όμως ξεχάσαμε να εκτιμάμε τα αισθήματα και τις χαρές που μοιραζόμαστε με τους άλλους

Μάθαμε να ζηλεύουμε, αλλά ξεχάσαμε να χαιρόμαστε. Να χαιρόμαστε με αυτά που έχουν αξία και να μοιραζόμαστε την χαρά με τους συνανθρώπους μας και όχι να γεννιέται το συναίσθημα της ζήλιας, όταν δούμε ευτυχισμένο κάποιον άλλον.

Μετατρέψαμε τα παιδιά σε καθρέφτη των δικών μας ονείρων, ξεχάσαμε να τους λέμε ιστορίες και παραμύθια, να τα στηρίζουμε και να τα ωθούμε στο να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, τα θέλω τους, να κάνουν αυτό που αγαπάνε και όχι αυτό που δεν κατάφεραν οι γονείς τους .

Μάθαμε να τους μεταδίδουμε την νευρικότητα που έχουμε λόγο του άγχους πού έχουμε στη ζωή μας για να συγκεντρώσουμε όλο και περισσότερα υλικά αγαθά, διότι ο άνθρωπος πλέον δυστυχώς δεν επαρκείτε με τα απαραίτητα, θέλει όλο και περισσότερα. Και για αυτό το λόγο ξεχάσαμε να προστατεύουμε τις ψυχές τους, που είναι ακόμα αγνές και πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά, να πάρουν μία σωστή αγωγή. Να μην μετατρέψουμε και τα παιδιά  σε θηρία που είναι διψασμένα για αίμα και υπό τον όρο αίμα εννοώ τα χρήματα και τις περιουσίες.

Μετατρέψαμε τις σχέσεις μας σε κερδοσκοπικά συμφέροντα. Τι περιμένει δηλαδή ο καθένας και τι είναι διαθέσιμος να δώσει. Είναι κρίμα να νικάει την αγάπη και τον έρωτα όλη αυτή η δίψα για πλούτο.

Μάθαμε να υπολογίζουμε και να δίνουμε αξίες σε πράγματα, πόσο κοστίζει το κάθε τι αλλά ξεχάσαμε να αγαπιόμαστε και σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, να καταλαβαινόμαστε και να δεχόμαστε ο ένας τον άλλον χωρίς να επιβάλουμε τους κανόνες μας και τις απαιτήσεις μας . Ξεχάσαμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον άλλον αν ο ίδιος δεν το θελήσει και πως δεν είναι σωστό, πρέπει να αγαπάμε τον άλλον για αυτό που είναι και όχι για αυτά που μπορεί να μας προσφέρει από οικονομική άποψη.

Μετατρέψαμε τα όνειρά μας σε προβλέψεις για το τι πρέπει να διεκδικούμε με το πέρασμα των χρόνων, αλλά ξεχάσαμε ότι είμαστε θνητοί και πως τα υλικά αγαθά μένουν εδώ και όταν φύγουμε εμείς, πως οι ψυχές μας δεν πρόκειται να πάρουν τίποτα από αυτά μαζί τους.

Μετατρέψαμε την ζωή μας σε έναν λαβύρινθο από καθημερινές ανησυχίες για υλικά αγαθά, ξεχάσαμε να αναπνέουμε ελεύθερα και βαθιά και όλο και περισσότερο πνιγόμαστε στις ανησυχίες μας.Μια πληκτική καθημερινότητα από υπολογισμούς, πόσα πήρε κάποιος, πόσα χρωστάει, λεφτά, πράγματα, μίσος και ζήλια.

Ξεχάσαμε όμως να ζήσουμε!

Η ζωή μπορεί να γίνει πολύ πιο εύκολη και ευχάριστη εάν σταματήσουμε να κυνηγάμε όλα αυτά τα υλικά αγαθά και αρχίσουμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον περισσότερο. Πρέπει να θυμηθούμε πώς δεν είμαστε μηχανές αλλά θνητά όντα.

 

Author: Enimerosi

Share This Post On

Leave a Reply