Η ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΩΝ DRAFT

Γράφει ο Σωτήρης Πιέρρος,

Έφτασε πάλι αυτή η εποχή του χρόνου. Η εποχή της ακατάσχετης draftολογίας. Η λοταρία έγινε τα ξημερώματα στη Νέα Υόρκη και μεγάλη νικήτρια ήταν η Minnesota, με τους Lakers να είναι οι “τυχεροί” της βραδιάς και τους Knicks οι “άτυχοι”, καθώς έπεσαν από τη δεύτερη θέση στην τέταρτη. Πριν από το draft, βέβαια, η τύχη και η ατυχία δεν είναι και τόσο διακριτές. Δεν καθορίζονται (μόνο) από ένα μπαλάκι του πινγκ πονγκ.

 

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή αρχίζουν συζητήσεις επί συζητήσεων για το ποιος παίκτης θα είναι το νούμερο 1, ποιον πρέπει να πάρει η τάδε ομάδα, και πόσο καλό (ή πόσο κακό) είναι το draft. Πολλές φορές ξεχνάμε βέβαια ότι στο draft το έπαθλο δεν είναι χρήματα, ένα αυτοκίνητο ή μια δωροεπιταγή για το σούπερ μάρκετ. Το έπαθλο είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός, με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα του, που ακόμα πλάθεται και εξελίσσεται. Με άλλα λόγια, το “έπαθλο” κρίνεται σε βάθος χρόνου.

 

Ουδείς μπορεί να γνωρίζει πως θα εξελιχθεί ο κάθε παίκτης που θα επιλεγεί στο εκάστοτε draft. Ούτε η ομάδα του, ούτε καν ο ίδιος. Το ταλέντο είναι απλά ένα μικρό κομμάτι του συνόλου. Ο χαρακτήρας είναι ένα άλλο. Η εργατικότητα. Η αφοσίωση στο στόχο. Η αποφασιστικότητα. Ο τρόπος που θα “κολλήσει” με τους υπόλοιπους συμπαίκτες του. Η ικανότητα προσαρμοστικότητας στον τρόπο παιχνιδιού του ΝΒΑ. Η τύχη -που ουδείς μπορεί να ελέγξει. Όλες αυτές είναι παράμετροι που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει από τόσο νωρίς, πολύ περισσότερο δε πριν καν αρχίσουν οι συνεντεύξεις και οι προπονήσεις με τις ομάδες.

 

Γι αυτό το λόγο το draft είναι τόσο συναρπαστική διαδικασία. Διότι για κάθε έναν Γιάννη Αντετοκούνμπο υπάρχει και ένας Frederick Weis (νούμερο 15 στο draft και Ευρωπαίοι αμφότεροι). Για κάθε LeBron James υπάρχει και ένας Anthony Bennett. Για κάθε Sam Bowie υπάρχει και ένας Kevin Durant. Για κάθε Manu Ginobili (No. 57 το 1999) υπάρχουν… δέκα Scoonie Penn (Νο. 57 το 2000). Μόνο το μέλλον, εγγύς ή άμεσο, μπορεί να δείξει εάν κάποιος παίκτης θα αποτελέσει επιτυχημένη ή αποτυχημένη επιλογή.

Κανείς δεν έχει εγγυημένο συμβόλαιο με την επιτυχία πριν καν επιλεγεί στο draft. Γεννημένος σούπερ σταρ δεν γεννήθηκε κανείς. Ακόμα και ο LeBron James μόνο εγγυημένη δεν είχε την πρώτη θέση μέχρι να ευνοήσει η τύχη τους Cavaliers στο Draft Lottery του 2003. O “Chosen One” (όπως τον αποκαλούσαν εκείνη την εποχή) ήταν ο καλύτερος παίκτης για τους περισσότερους. Οχι όμως για όλους. Πριν μάθουμε ποια ομάδα επιλέγει πρώτη εκείνη τη χρονιά, o Carmelo Anthony είχε τύχη ακόμα και για το νούμερο 1.

 

Τι μπορεί να κάνει ο LeBron, που δεν μπορεί ο Carmelo;” είχε πει ο Kelvin Sampson, προπονητής του πανεπιστημίου Oklahoma. “Ο Carmelo Anthony είναι ο τύπος που θα σε κάνει να μοιάζεις απίστευτα έξυπνος, απίστευτα γρήγορα. Ισως μοιάζεις ακόμα εξυπνότερος εάν τον επιλέξεις και στο νούμερο 1” είχε δηλώσει στη New York Post εκείνη την εποχή ένας GM. Η Ιστορία, βέβαια, δικαίωσε τους περισσότερους (και πρώτους απ’ όλους τους Cavaliers) σε αυτή την περίπτωση.

 

Γεννημένος σούπερ σταρ δεν ήταν ούτε καν ο Michael Jordan. Ο “Air” άλλωστε επιλέχθηκε στο νούμερο 3 του draft το 1984. Όχι στο Νο. 1, ούτε καν στο Νο. 2. Στο ΤΡΙΑ. Ο λόγος ήταν απλός. Πολλοί διέβλεπαν το μεγάλο ταλέντο του νεαρού σούτινγκ γκαρντ από το North Carolina, ελάχιστοι όμως μπορούσαν να προβλέψουν από τότε σε τι παίκτη θα εξελισσόταν. Ακόμα και η ομάδα που τον επέλεξε στο draft δεν ήξερε τι είχε στα χέρια της τότε.

 

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής αυτό που “έκαιγε” τους Bulls εκείνη την εποχή ήταν να βρουν βασικό σέντερ. Επειδή όμως ο Olajuwon θα πήγαινε στο Houston ή στο Portland (στο Νο. 1), οι “ταύροι” σκόπευαν να επιλέξουν τον Bowie στο Νο. 3 και να τον στείλουν στο Seattle μέσω ανταλλαγής για τον Jack Sikma. Τα πλάνα τους “χάλασαν” από το στρίψιμο του νομίσματος που έβγαλε “γράμματα”. Οι Rockets κέρδισαν το νούμερο 1, επέλεξαν τον Olajuwon και οι Blazers (που γύρευαν κι αυτοί σέντερ) επέλεξαν τον Bowie.

 

Εάν το νόμισμα έβγαζε “κεφάλι”, τότε οι Blazers θα επέλεγαν στο νούμερο 1 τον Olajuwon, οι Rockets στο νούμερο 2 τον Jordan και οι Bulls στο 3 τον Bowie, τον οποίον θα έστελναν εν συνεχεία στο Seattle για τον Sikma. Ξέρετε τι έγραψε την επομένη της κλήρωσης η Chicago Tribune; “Οι Bulls ήταν μεγαλύτεροι χαμένοι επειδή το νόμισμα χάλασε την επικείμενη ανταλλαγή τους για τον σέντερ Jack Sikma”. Που να ξερε τότε ο αρθρογράφος Bob Logan πόσο διαφορετικά θα εξελισσόταν η ιστορία για τους Bulls.

Τρίτο παράδειγμα. Ο Kevin Durant θεωρείτο τεράστιο επιθετικό ταλέντο το 2007, όταν αποφάσιζε να αφήσει πίσω του το Texas για το ΝΒΑ. Ετσι αποδείχθηκε και στην πράξη. Ο Greg Oden όμως φάνταζε τότε ως ο επόμενος Shaquille O’Neal. Η επιλογή του δεν ήταν απόλυτα αποδεκτή ανά το ΝΒΑ, ήταν όμως και η πλέον “φυσιολογική”. Το Portland έψαχνε για σέντερ και βρήκε τον πιο πολλά υποσχόμενο ψηλό του draft. Ου μην και της τελευταίας 15ετίας. Στην πορεία, βέβαια, κατάλαβε ότι πήρε τον επόμενο Sam Bowie. Και χειρότερα.

 

Εν κατακλείδι, όσο ταλέντο κι αν έχουν ο Towns, o Okafor, o Russell, o Mudiay και οι υπόλοιποι που θα επιλεγούν στο φετινό draft, ακόμα είναι πάρα πολύ νωρίς για ασφαλείς κρίσεις. Η διαδικασία του draft θυμίζει λίγο μία ατάκα που είπε πριν από 21 χρόνια ο Tom Hanks στο Forrest Gump: “Η ζωή είναι σαν ένα κουτί με σοκολατάκια. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα πάρεις”. Με μία διαφορά. Ακόμα κι αν ξέρεις στο draft τι θα πάρεις, ποτέ δεν (μπορείς να) ξέρεις σε τι θα εξελιχθεί.

 

 

​ Πηγη : Sport 24

Author: Enimerosi

Share This Post On

Leave a Reply